Cocolientje

 

                                                               Ter nagedachtenis aan het rijke leven van Coco.

Coco kwam in mijn leven zo’n 15 jaar geleden. Mijn dochter had haar als pub opgehaald uit een nest in België. Haar moeder was een Chihuahua en haar biologische vader een Dwergpinscher. Coco was het liefste en mooiste hondje uit een nest van vijf, zwart met een mooi wit befje en witte pootjes. Ik vond het als vader geen goed idee dat mijn studerende dochter een hond had genomen. Geen probleem hoor! Ik neem haar in een tas mee naar college, vertelde ze mij via de telefoon. Er zijn momenten in het leven van een vader dat je gewoon je verlies moet aanvaarden. En dit was een van die vele, regelmatig terugkerende momenten. Ik moet toegeven toen ik Coco voor het eerst zag, ik meteen begreep waarom mijn dochter voor dit lieve gevlekte zwartharige bolletje was gevallen. Coco groeide op in een studentenkamer in Amsterdam, ging in de tas mee naar college, naar borrels, mee naar de winkels en kwam met de trein met haar bazinnetje mee naar ons. Ze werd een belangrijke entiteit binnen ons gezin. Iedereen hield van haar, behalve onze poes Brammert en Coco mocht hem ook niet. Coco was allergisch voor poezen en joeg bij ‘t wandelen alle eendjes de vijver in. Coco was bijzonder lief voor kleine kinderen, die haar bijna ongestraft in de oogjes konden prikken. Het kleine beestje versterkte bij mijn dochter moederlijke gevoelens, welke mede hebben bijgedragen aan haar vrij snelle en onverwachte zwangerschap tijdens haar studie. Haar buurman was de dader en later de vader van haar kinderen. Met Coco hebben we veel bijzondere dingen meegemaakt en al mijn kleinkinderen zijn met Coco opgegroeid. Ze wilden allemaal met Coco wandelen en Coco eten geven. Coco zat altijd onder tafel tijdens de maaltijd, omdat ze wist dat daar veel te halen was. Kaas en plakjes worst waren haar favoriete snacks. Het liefste zat ze 's avonds op schoot als wij tv keken. Mijn zoon noemde haar altijd Cocolientje en dat vond ze zelf ook een hele mooie naam. Want bij het uitspreken van die troetelnaam begon ze altijd wild te kwispelen. Coco was nu niet echt een hond die heel goed luisterde, terwijl mijn dochter wel in een vroege fase naar zo’n hondentraining is geweest.

Coco kwam na mijn pensionering regelmatig hier op de boerderij logeren als haar eigen gezin op vakantie ging. Ik wandelde dan veel met haar en in de tuin holde ze altijd achter de konijntjes aan. Als ik ging fietsen, zat ze in het mandje achterop. Als we met ons gezin en kleinkinderen bij elkaar kwamen vond iedereen het fijn als Coco er ook bij was. We hielden allemaal van haar. Maar de laatste maanden ging ze fysiek achteruit, sliep veel, had soms moeite met lopen en werd wat magerder en haar altijd mooi glimmende vachtje werd wat doffer. In overleg met de dierenarts hebben wij haar recent moeten laten inslapen. Ze ligt nu begraven in een licht blauw laken op een mooie plek in de tuin van de boerderij. We zullen nog vaak aan haar terugdenken.

Een spirituele gedachte aan Coco.

Er zijn levens die fluisteren, niet in woorden, maar in beweging, geur en aanwezigheid. Coco was zo'n leven, een kleine ziel geboren uit de kruising van Chihuahua en Dwergpinscher, maar groter dan haar gestalte vermoedde. Ze reisde niet alleen in een tas of mandje, ze reisde tussen twee werelden, tussen jeugd en moederschap, tussen stad en boerderij, tussen het menselijke en het dierlijke, tussen het tijdelijke en het eeuwige. Coco was geen gewone hond. Ze was een entiteit, een knooppunt van relaties, een katalysator van zorg, van groei en van herinnering. In haar aanwezigheid werd een gezin gedefinieerd, niet door bloed, maar door gedeelde aandacht. Ze leerde ons dat liefde niet gehoorzaam hoeft te zijn en trouw zich niet uit in het opvolgen van commando's. Ze was een spiegel voor het vaderschap, voor het loslaten, voor het aanvaarden van het onverwachte, zoals een dochter die moeder wordt, zoals een buurman die vader wordt, zoals een hond een hele familie verbindt. In haar doffe vacht aan het einde, lag het begin besloten. Zoals de vallende herfstbladeren de lente al in zich dragen, droeg Coco haar sterven met de waardigheid van een seizoenswisseling. Ze ligt in een blauw laken begraven in de tuin, niet als graf, maar als een resonantiepunt. Een plek waar het rennen van kleine voetjes, de stilte niet verstoort. Waar de aarde nog zacht is en de aangeplante heide vecht met de vergeelde bladeren. Maar misschien in de lente zie je een vlinder landen op een steen die haar rust bewaakt. Want sommige zielen blijven niet in het verleden, ze nestelen zich in de tuin, in het spel van kinderen, in de geur van de seizoen cyclus, in verwondering en in de naam die nog steeds zingt: Cocolientje.

                                              

Overdekt met herfstbladeren die de lente in zich dragen

Lievste hond van de wereld.